ضلع سوم ِ دیدن

يدالله رويايي 

 

پارسی‌‌های قدیم می‌‌گفتند، چشمی که می‌‌نگرد نوری به آنچه می‌‌نگرد می‌‌دهد. یعنی آنچه نگاه می شود نورش را در نور آنکه نگاه می کند می‌‌ریزد: دو نور از دو سو، هر دو در نیمه راه به هم میرسند (نوری از نگریده، نوری از نگران). دیدن و دیده شدن، هر دو در نور ِهم یک "دیدن دیگر" می‌‌آفرینند. این "دیدن دیگر" یک دیدن نامرئی است، یک دیدن ِندیدنی.تصادفی، تصادمی. ما باید این سومین‌ را کشف کنیم، شکار کنیم، هم در ذهن هم در زبان.
زرتشت این مبادلهٔ نور را، نور دو "دیده" را، انسانی‌ می‌‌دانست : نوردیده(چشم) و نوردیده(مفعولِ دیدن). برای او این مبادلۀ نور درحیوان صورت نمی‌‌گرفت. صورت، مخصوص انسان است. صورتِ انسان است که در برخوردِ این دو نور ترسیم می‌‌شود. چهره فقط در برابر چشم است که چهره است، در برابر دیده، و در مبادلۀ دیدن. خارج از این حالت هیچ چهره‌ای چهره نیست. انسان هم به خاطر چهره‌اش انسان است (لویناس). و چهره، انسانی‌ است. صدایش از روبرو می‌‌آید، نگاهش از روبرو می‌‌آید، و چهره چیزی جز روبرو نیست. که دیده وری می‌‌کند، که دیده رانی می‌‌کند. زیبا‌ترین چهره‌ها روبرو‌ترین چهره هاست. انسان وقتی‌ برمی خیزد انسان است. انسان خوابیده انسان نیست. خواب آدمی‌ خواب چهرهٔ اوست. خواب ِ صدا و خواب ِ نگاه اوست. و در خواب این دو، تمام چیزهای دیگر او بیدارند. در همین بیداری است که حیوانی می‌‌شود، که حذفِ چهره می‌‌کند، ومی‌‌کُشد
پارسی‌‌ها زبانشان را با کشف همین دیدن ِسوم‌ غنی می‌‌کردند، و از همان جا زبانشان را زبان شعر می‌‌کردند، زبانی در داخل زبان می‌‌ساختند. و اهورا، شاید به وام از من، می‌‌گفت : زبانت را، زرتشت، روی زبانت بگذار(سنگ زرتشت 
آنها ازدیدن و دیده شدن یک دیدن ِسوم بیرون می کشیدند ( ضلع سوم می ساختند) که نه دیگر "دیدن" بود و نه "دیده شدن" بود. مکعبی بود که هرسه را در خود داشت، که عصارۀ "نگاه" بود. کعبه بود، غرض و غایت بود. غایتِ چیزی هیچوقت خودِ آن چیز نیست. چرا فعل امر دیدن" ببین" است؟ که هیچ طنینی از حروفِ این درحروفِ آن نیست. یعنی‌ فعل دیدن غیر از نون مصدری‌اش (که مال خودش نیست) هیچ حرف دیگری از خود به محصولِ ِخود(ببین) نداده است، و "ببین" میراثی از تبار خود با خود ندارد. سفارش اهوراهم به زرتشت این بود که از دیدن "دیدنی دیگر"  برآر!ا

در زبان‌های دیگر، فعل امر دیدن از دیدن مشتق می‌‌شود جز در فارسی ِ ما که "دیدن" در وجه امر خودش، می‌‌خواهد "بینیدن" باشد : یعنی ببین، بجای "بدین" . چرا وقتی‌ از چیدن "می‌‌چینم" می‌‌آید، نباید از دیدن "می‌‌دینم" بیاید؟ ونمي‌آيد ! "می‌‌بینم" می آید چونکه دیدن برای آنها، پارسی‌ ها، اهمیتی عظیم داشته است. پرسید
   پس آنکه می‌‌دیند نمی‌‌بیند؟ -

         شاید عکس آن درست تر بوده است، یعنی‌ آنکه می‌‌بیند، نمی‌‌دیند-
طبعا

پرویز مشکاتیان درگذشت

پرویز مشکاتیان استاد سنتور ایران در سن ۵۴ سالگی بر اثر ایست قلبی در منزلش در تهران درگذشت.

زمان مرگ این هنرمند، آن‌طور که خبرگزاری‌های مهر و فارس گزارش کرده‌اند، صبح امروز دوشنبه بوده است.

زمان تشییع جنازه این هنرمند فقید هنوز اعلام نشده است.

پرویز مشکاتیان ۲۴ اردیبهشت ۱۳۳۴ خورشیدی در نیشابور به دنیا آمد و در میان اهالی هنر و مردم، به عنوان آهنگساز، موسیقی‌دان، نوازنده سرشناس سنتور، استاد دانشگاه و پژوهشگر شناخته می‌شد.

مشکاتیان فعالیت هنری خود را در شش سالگی نزد پدرش حسن مشکاتیان که استاد سنتورنوازی و آشنا با ویولن و سه‌تار بود، آغاز کرد.

پرویز مشکاتیان

وی در سال ۱۳۵۳ وارد دانشکده هنرهای زیبا در دانشگاه تهران شد.

مشکاتیان، ردیف میرزا عبدالله را نزد نورعلی برومند و داریوش صفوت و مبانی موسیقی ایرانی را نزد اساتیدی چون محمدتقی مسعودیه، عبدالله دوامی، سعید هرمزی و یوسف فروتن فراگرفت.

او از سال ۱۳۵۸ تا سال ۱۳۶۷ با محمدرضا شجریان همکاری داشت که نتیجه این همکاری، آثار ماندگاری چون «بیداد، آستان جانان، سِرّ عشق، نوا و دستان» بود.

در کارنامه کاری پرویز مشکاتیان، همکاری با خوانندگانی چون علی جهاندار، ایرج بسطامی، حمیدرضا نوربخش، علی رستمیان و دیده می‌شود.

ونیز

شیر طلایی شصت‌وششمین جشنواره بین‌المللی فیلم ونیز به فیلم لبنان ساخته ساموئل مائوز رسید.
به گزارش «پایگاه خبری فیلم کوتاه» این فیلم داستان حمله اسرائیل به لبنان در سال ۱۹۸۲ را از منظر سرنشینان یک تانک اسرائیلی روایت می‌کند.
زنان بدون مردان ساخته شیرین نشاط کارگردان ایرانی مقیم آمریکا شیر نقره‌ای ونیز را از آن خود کرد. این فیلم همچنین مورد تقدیر ویژه یونیسف قرار گرفت.
تهرون ساخته نادر تکمیل همایون دیگر فیلمساز ایرانی حاضر در این دوره جشنواره جایزه هفته منتقدان ونیز را از آن خود کرد.
کالین فیرت بریتانیایی جایزه بهترین بازیگر مرد را برای فیلم یک مرد مجرد به کارگردانی تام فورد به دست آورد و جایزه بهترین بازیگر زن به کسهینا راپورت روسی برای فیلم لادوپیا اورا رسید.
جایزه ویژه هیات داوران ونیز نصیب فاتح آکین برای کمدی آشپزخانه روح شد و تاد سولوندز برای فیلم زندگی در زمان جنگ جایزه بهترین فیلمنامه را به خانه برد.
جایزه بهترین مشارکت فنی به فیلم آقای هیچکس از فرانسه اهدا شد و جایزه انریکو فولچینونی برای فیلم ستوان بد به ورنر هرتزوگ رسید.
فیلم چینی 1428 جایزه بهترین مستند را گرفت و شیر طلایی بهترین فیلم کوتاه ونیز به فرزند ارشد محصول مشترک آفریقای جنوبی و آمریکا اهدا شد.
همچنین مایکل مور برای آخرین مستندش سرمایه‌داری: یک داستان عاشقانه شیر طلایی بخش جنبی ونیز را از آن خود کرد.

^{شفيعي كدكني رهسپار آمريكا شد}

^{پيش از شما}

^{به سان شما}

^{بيشمارها}

^{با تار عنكبوت}

^{نوشتند روي باد}

^{كين دولت خجستهٔ جاويد زنده باد}

 ميترا فراهانی

بهجت صدر آب دريا را می‌بوسيد
 

من بهجت صدر نقاشم. از ناچاری به نقاشی روی نیاوردم.
از امکانات نمایشگاه‌های دنیا به‌خاطر فروش نفت استفاده نکردم.
طبیعت بیشتر از انسان‌ها برایم کشش داشت. به پرتگاه‌ها رفته‌ام اما سقوط نکردم.
وابستگی دینی را در جوانی با چرخاندن کره کنار گذاشتم.
در آپارتمانی با مبل‌های ناراحت مارک دار زندگی می‌کنم.
لباس‌هایم بیشتر سیاه است. هنر باعث جدایی از دخترم نشد.
سفر زیاد کردم و از سنگلاخ ها گذشتم، گاهی سنگ ریزه‌ها آزارم می‌داد.
 

هنگام ساختن فیلم «بهجت صدر، 'زمان معلق'»، بدلیل علاقه بهجت صدر برای رهایی و نیستی در آب، بر آن شدیم تا پلان پایانی فیلم، صحنه ای باشد از شنا کردن او در دریا وحرکت او به سمت افق. اما با وجود هیجان بهجت صدر برای گرفتن این نما امکان آن فراهم نشد. چراکه بسته شدن فیلم مصادف شد با اواخر فصل پاییز و سردی هوا.
بی خبر از آنکه ۳ سال بعد بهجت صدر خود این پلان را کارگردانی خواهد کرد. این پلان چهار روز پیش، با چشمان دخترش میترا حنانه تصویر برداری شد. میترا(حنانه) می‌گوید، قبل از رفتن داخل آب، مشتی از آب دریا را بوسید!
آیا بهجت صدر برای دادن 'کات' گرفتار ثانیه‌ای فراموشی شد و یا لحظه‌ای تردید؟ و یا قلب ضعیفش از ۸۵ سال جنب و جوش او به ستوه آمد و قبل از هر تصمیمی ایستاد؟
آن روز بالاخره ، بهجت صدر، نمادی از حرکت، ایستاد.
برایم غیر قابل باور است. بهجت صدر آرام و بدون تحرک؟ تا قبل از انتقال او به قبرستان پرلاشز، همچنان امیدوار بودم، نيمه شب برخيزد، همچون گنجشکی سر خود را به هر سو تکان دهد، با سرعت به آشپزخانه رفته تکه کیکی بخورد، چراغ سالن را روشن کند و بساط نقاشی‌اش را براه. نقاشی نه برای 'خلق هنر ' ، که برای درمان بی تابی‌های شبانه. مدت‌ها بود دیگر باوری به نقاشی نداشت. سطح بوم برای دانسته‌ها ، تجربیات و دیوانگی‌هایش کوچک بود و حقیر. او به دنبال خلق اثر در رفتارهای روزمره‌اش بود، در نگاه پر ظرافت و پر طنزش به زندگی و قلدری‌هایش در برابر مرگ.

پدیده خستگی ناپزیری که با قدرت، اطرافیان را به حرکت پا به پای خود وامی‌داشت و گاه با شیطنت و هوشمندی آنها را به بازی می‌گرفت. از صراحت در بیان دریغ نمی‌کرد و گهگاه با رک‌گویی‌هایش قدرت خود را به آزمون می‌گذاشت. اطرافیان بهجت صدر دو دسته بودند: دسته‌ای که از دور شیوه زندگی او، کار و سرزندگی‌اش را ستایش می‌کردند، اما با احتیاط ، از افتادن به دام زورگویی‌های او اجتناب کرده و به تحسین او از دور بسنده می‌کردند.
دسته‌ای دیگر، چشم بر خودمحوری‌های او می‌بستند و به نگاه واقع گرا و متفاوت او، هوش آزاردهنده‌اش و دیوانگی‌های بی بدیل او معتاد بودند و او را پیوسته می‌طلبیدند. بهجت صدر اگر حاضر بود، ستاره جمع بود و اگر غایب، نقل مجلس ‌(اما چه امروز سخت است در غیاب او سخن گفتن).
او حضوری پر رنگ داشت که برای زنده و متفاوت بودن، خود به آن رنگ بیشتری می‌داد.
هراز گاه از او می‌خواستم نظری به نقاشی‌های تمام شده‌ام بیندازد. همیشه برایم لحظات متاثر کننده‌ای بود. بهجت صدری که دائم با پوزخند و جملات نیشدار فعل نقاشی کردن را به مسخره می‌گرفت، انگاری در لحظه دیدن کار شخص دیگری بود. جلوی نقاشی می‌ایستاد. لحظه‌ای سکوت می‌کرد(تنها لحظات نادری که سکوت می‌کرد!). انگشت اشاره‌اش را به سمتی می‌گرفت. در برابر چشمان ناباورم، به نقطه‌ای از تابلو اشاره می‌کرد. درست قسمتی از تابلو که مدتها با آن درگیر بوده و دست آخر، با راه حلی به خیال خود هوشمندانه آن را پنهان کرده بودم! بعد از اینکه با چشمان تیزبین‌اش دست بر روی نقطه ضعف‌هامی‌گذاشت، با جمله‌ای کوتاه، نسخه‌ای نیز پیچیده به دستم می‌داد.
من آشفته از ناتوانایی خود، حیران از شناخت او از قوانین زیبایی شناسی، آن لحظه در برابر خود، بهجت صدر، پیشکسوت و استاد هنر دانشگاه تهران را می‌دیدم. عنوانی که شاید بارها در زندگی روزمره با او فراموش می‌شد. این شناخت او از زیبایی‌شناسی برایم همیشه حیرت‌انگیز بود و جزو جذابیت‌های او. این قوانین، چشمان تیزبین او را تنها در چهارچوب بوم به نقد وانمی‌داشت، از حساسیت به طرز لباس پوشیدن اطرافیان گرفته تا چیدمان منزل و یا کوچکترین لکه و فرمی در محیط او را به عکس‌العمل وامی‌داشت، و چه درست...
بهجت صدر با وجود ۵۰ سال اختلاف سن، اما بسیار جوان‌تر از من می‌نمود، دیوانه هوشمندی که به دیوانگی می‌بالید و از هر قانونی گریزان بود. مگر قوانینی که خود برای زندگی وضع می‌کرد. ۳ سال پیش در موزه هنرهای معاصر تهران نمایشگاهی داشت.
در کادر این نمایشگاه جلسه سخنرانی با حضور آقای مجابی درباره بهجت صدر ترتیب داده شده بود... بهجت صدر تا مدتها بعد با هیجان از آن روز سخن می‌گفت. چرا که هنگام سخنرانی تمام صندلی‌های سالن خالی بود و این او را هیجانزده می‌کرد.
می‌گفت: ای کاش از این واقعه فیلمی گرفته بودی، چقدر از لحاظ محتوا و فرم زیبا بود!! تمام سالن خالی بود! ردیف صندلی‌های خالی! و مجابی درباره‌ام سخن می‌گفت!
سخت می‌شد با او مقابله کرد. با او که همیشه سعی می‌کرد غافلگیر کند. در دوستی‌مان، همیشه او سواره بود و من پیاده؛ و من همیشه به این امید که بالاخره روزی زور من بر او خواهد چربید. اما دست آخر همیشه من 'مات' بودم و او برنده... روزی هنگام رفتن از آتلیه‌ام، دو بوم سفیدی را که چشمش را گرفته بود به او دادم. لحظه‌ای بعد، نگاهش بر روی کاغذ بافت‌داری در گوشه اتاق برق زد. انگاری آن کاغذ فقط برای تحمل فشار کاردک‌های بهجت صدر درست شده بود. برای بيدار کردن هوس نقاشی در او، و پرت کردن حواسش از مرگ (حد اقل برای یک روز)، با بدجنسی کاغذها را جلویش نمایش داده و به او گفتم: هیچ کدوم رو بهتون نمی‌دم. اول بوم‌ها رو نقاشی کنید، بعد اینها رو می‌دم.
خونسرد نگاه کرد. با تمسخر سری تکان داد و گفت: یه زمانی فیل تو ... موش می‌ذاشت، حالا موش تو ... فیل می‌ذاره.
کاغذها را داخل پاکتی گذاشتم و او آنها را با خود برد.
از جذابیت‌های دوستی با بهجت صدر، رفاقت و همنشینی با مرگ بود. همنشینی که به او جسارت زندگی می‌داد. هرچند حضور دائم مرگ در مکالمات روزمره دلیل عشق او به زندگی بود، اما چه بسيار بود لحظه‌های بی‌شماری که به مرگ قرابت بیشتری پیدا می‌کرد تا با زندگی. شاید آن تردید و بی‌قراری که سال‌ها برای سکونت بین تهران و پاریس داشت حالا بین مرگ و زندگی پیدا کرده بود. هر روز صبح این قبیل مکالمات با او، صدای دو رگه ناشی از خواب مرا صاف می‌کرد:
ب:  الو.
م:  سلام.
ب: چی کار کنم؟
م: چی رو؟
ب: بمیرم.
م: بزارین برم مسواک کنم بیام. یه راهی پیدا می‌کنیم.
ب: برم تو سن(رودخانه سن )؟
م: تو سن که نمی‌شه... شنا بلدین!
ب: خوب همین دیگه. چون شنا بلدم، نمی میرم(خنده)!

روز ۲۵ خرداد، پس از انتخابات، هوای ملت و وطن به سرم زد و بعد از دو سال و اندی دوری،تصمیم به بازگشت به تهران گرفتم. نزد بهجت صدر رفتم و با بدجنسی خبر سفر فردا را به او دادم. از کوره در رفت،
ب: - خوب، احمقی!(با نیشخندی عصبی) اصلا حالم بد می‌شه وقتی شما آدم‌های ساده با بازی‌های سیاسی سرتون گرم می‌شه...
م:- این سیاست نیست ، تعصب آدمه نسبت به وطنش. می‌خوام برم.
ب:- برو! حالا ببین! آدم‌های احمقی که گول سیاست رو می‌خورن چطور آخر مضحکه می‌شن.
م: - اصلا با من راجع به این داستان‌ها بحث نکنین، دعوامون می‌شه.(از هفته قبل از انتخابات دائما هیجانات مرا به تمسخر می‌گرفت) بعد هم اصلا چه ربطی به این داستان‌ها داره ! من دلم واسه تهرون تنگ شده.!
خداحافظی سریعی کردم. در راهرو، جلو آسانسور ایستاده بودم و او در درگاهی، با چشمانی وحشت زده مرا می‌نگریست. با وجود غم سنگین و نگرانیِِ دور شدن از او، احساس می‌کردم بالاخره روزی رسید که زور من به او چربید! در درگاهی این پا و آن پایی کرد و گفت:
ب: - دیگه منو نمی‌بینی.
م:- نه بابا. می‌آین تهرون، ملاقاتی‌م اوین.
ب: - مزخرف نگو(عصبی) ! بی‌خود خودت رو گنده نکن! همه اینها اداست. هیچکی کاری به کار تو نداره.
م:- خوب پس اگه من رو نمی‌گیرن، شما هم نمی‌میری!
دکمه آسانسور را به کرات زدم تا قبل از ترکیدن بغض، خود را به داخل آسانسور پرتاب کنم. در نهایت حرف هردو ما درست از آب در آمد. من بلافاصله بعد از ورود به تهران، به اوین رفتم و بهجت صدر ترک ما گفت. این بار هم زور او بود که به من چربید و بازنده من بودم. این او بود که به سفر رفت و مرا غافلگیرانه تنها گذاشت.
بهجت صدر زنی بود زورگو. آنطور که می‌خواست زندگی کرد. متفاوت از همه. دست آخر به مرگ نیز زور گفت و آنطور که می‌خواست رفت، و چه زیبا...
برای میترا حنانه، نرمین صادق، نیما سلیمانی، آزیتا سعیدی، سیما و مجید کنی و مرجان وحید غمگینم..

وزیر ارشاد چیست؟

وزیر ارشاد که باید باشد؟

وزیر ارشاد که می تواند باشد؟؟

وزیر یعنی چه؟

ارشاد کدام است؟

سالروز در گذشت بامداد شعر ایران

با من بنشین

جمجمه ها بر بالش مهربان ترند،

سلامی دوباره

خسرو خان شکیبایی

خودکشی آهنگساز انگلیسی و همسرش

سر ادوارد داونرز، آهنگساز و رهبر ارکستر سرشناس انگلیسی به همراه همسرش «جون»، رقصنده باله، طراح رقص و تهیه‌کننده تلویزیونی در کلینیکی در سوئیس دست به خودکشی زدند.

به گزارش گاردین، داونرز ۸۵ ساله که تقریبا نابینا و کر بود به همراه همسر ۷۴ ساله اش به سوئیس رفتند تا به کمک مددکاران یک کلینیک ویژه خودکشی، به زندگی خود پایان دهند.

داونرز از شهرت و اعتبار زیادی به عنوان رهبر ارکستر در جامعه هنری بریتانیا برخوردار بود و سال‌ها به عنوان رهبر ارکستر با ارکستر فیلارمونیک بی‌بی‌سی و ارکستر اپراخانه سلطنتی انگلستان در لندن همکاری داشت.

سر ادوارد داونرز

دختر و پسر این دو هنرمند اعلام کردند که پدر و مادرشان آگاهانه و با انتخاب خود دست به خودکشی زدند و در آرامش مردند.

در بیانیه‌ای که از سوی فرزندان آنها صادر شده آمده است: «این دو بعد از ۵۴ سال زندگی شاد با یکدیگر، تصمیم گرفتند به جای دست و پنجه نرم کردن با مشکلات جدی ناشی از پیری، به زندگی خود خاتمه دهند.»

داونرز در سال ۱۹۹۱ از سوی ملکه بریتانیا، لقب سر دریافت کرد

تازه‌ترین مستند مایکل مور سرمایه‌داری: یک داستان عاشقانه نام گرفت.
به گزارش «پایگاه خبری فیلم کوتاه» به نقل از رویترز، مور که در مستند فارنهایت ۹/۱۱ دولت بوش و در سیکو صنعت بهداشت و درمان آمریکا را مورد هدف قرار داده بود این‌بار به کند و کاو درباره دلایل بروز بحران اقتصادی سال گذشته می‌پردازد.
مایکل مور پنجشنبه در بیانیه‌ای اعلام کرد حالا زمانی بود که باید فیلمی درباره روابط می‌ساختم.
او در خصوص انتخاب این نام برای مستند جدیدش گفت: این نام در واقع یک تلنگر است چون ما روزانه 14000 شغل را از دست می‌دهیم. این یک عشق ممنون است. هیچ‌کس جرات صحبت کردن درباره‌اش را ندارد. اما اجازه بدهید من بگویم این یعنی «سرمایه‌داری». 
او در این مستند انتقال پول مالیات دهندگان آمریکایی به موسسات خصوصی را «بزرگ‌ترین سرقت در تاریخ آمریکا» توصیف کرده است.
سرمایه‌داری یک داستان عاشقانه احتمالا پاییز امسال شاهد نخستین نمایش جهانی جشنواره‌ای خود خواهد بود و از روز دوم اکتبر نیز اکران عمومی می‌شود.

 چهار شنبه اول ماه ژولای در سینمای لینکلن در خیابان شانزلیزه به تماشای آخرین ساخته ی اصغر فرهادی،درباره ی اِلی نشستم

در میان جمع تنها من زبان اصلی فیلم را  می فهمیدم ولی چنین به نظر نمی آمد،لحظه ای به خبرنگاری که کنارم نشسته بودنگاه کردم،بی شک او فرانسوی بود  مثل بقیه اما.......

در طول یک سال ونیمی که در پاریس زندگی میکنم شاید این دفعه ی پنجم بود که یک فیلم خوب در سینماهای بزرگ و شلوغ اینجا می دیدم

برای من که تمام کارهای سینمایی فرهادی را دیده ام تنها سه دلیل وجود دارم که بگویم درباره ی اِلی فیلم خوبیست و او سینماگری شایسته.گرچه نه او را دیده ام و نه می شناسم که بخواهم از او تمجید کنم یا مثل دوستان منتقد در ایران که بی انکه فیلمش را دیده باشند آن را نقد می کنند.یعنی من آرزو می کنم که فیلم را ندیده باشند چون در غیر این صورت جامعه ی نقد حب و بغضی ما از صفر به منفی گام بر داشته است.

1.فرها دی فلسفه نمی بافد

2.فرها دی عرفا ن بازی در نمی آورد

3.فرها دی دروغ نمی گوید

و اینها برای کسی که در ایران فیلم میسازد ، سر از کردستان در نمی آورد یا  روستاهای بکر شمال بلکه با نگاه به جامعه ی خویش از دردو آفت های جدیش هوشیارانه حرف میزند کافیست که او را تحسین کنند ومیان من ایرانی و آن ژورنالیست فرانسوی تفاوتی نباشد برای درک زبان فیلم.

من درد مشترکم

مرا فریاد کن

فیلم فرهادی با یک دروغ نطفه اش بسته می شود و این نطفه در طول فیلم با دروغ تغذیه ، شکل جنین به خود می گیرد ودر پایان، مرده به دنیا می آید.خیلی تلخ است وتلخیش در غربت به کامم ماند.این جامعه ی ما ست که دروغ می گوید،به فرزندانش دروغ گفتن می آموزد،بیرحمانه درباره ی دیگران قضاوت میکند و خود از اینکه قضاوت شود بیم دارد و اجازه نمی دهد آنکه حقیقت را میداند آن را به زبان آورد و ترجیح میدهد تا روح انسانی را قربانی کند وخود در امان بماند.اما به راستی در چنین جامعه ی می توان احساس امنیت داشت و اینبار چه دروغ بزرگی به خود می گوید - جدای اینکه شخصیت های فیلم فارغ التحصیل رشته ی حقوق هستند!!-

خوب که به خودمان نگاه کنیم می بینیم که این آدم ها در فیلم فرهادی ،تک تک ماییم همانگونه که در چهارشنبه سوری خودمان را بر پرده ی سینما دیدیم و به حقیقت فیلم رای دادیم  وآن را انتخاب کردیم واینبار نیز. اما اینها از کجا می آید و ریشه اش کجاست؟

جدای فیلمبرداری نه چندان خوب قسمت هایی از فیلم به خصوص صحنه های درون دریا و ذهنیت تلویزیونی فرهادی به خاطر سابقه ی کارش در تلویزیون  که نسبت به کار قبلیش پیشرفت قابل توجهی داشته و از آن فاصله گرفته، در طرح ریشه ی این بیماری جامعه هم دست به عصا حرکت میکند ولی با کمی ذکاوت و شاید با دیدن دوباره ی فیلم در دیالوگ هایی که تند و تند در همهمه ها گفته میشود آن را بهتر دید گرچه کمرنگ است به اعتقاد من!!

یک پایان تلخ بهتر از یک تلخی بی پایان است

آیا به راستی چاره ی ما این است که این تلخی را پایانی تلخ ببخشیم، جسم به دریا بسپاریم و روحمان را چون بادبادکی سبک

روانه ی آسمان کنیم یا اینکه به این تلخی بی پایان ادامه دهیم و  این مرکب به گل نشسته را مدارا کنیم؟؟؟

راه  دیگری نیست؟؟؟؟

این سوا لیست که  من از خود می پرسم،من ِ این جامعه،منِ بیننده ی ای فیلم. چه باید کرد؟؟لحظه ای فکر کنیم..........

و در آخر،

(همراه با موسیقی پایان فیلم)

دریا خندید در دور دست

دندان هایش کف ولبهایش آسمان

تو چه می فروشی دختر غمگین سینه عریان؟

آب دریا ها را میفروشم آقا

این اشک های شور از کجا می آید مادر؟

آب دریا ها را  من می گریم  آقا

دل من و این همه تلخی از کجاست؟

آب دریا ها سخت تلخ است آقا!

یا دداشتی برای "درباره ی اِلی"

فریبرز علی محمدی کیوانی

3 ژولای 2009 پاریس

2 بامداد

وداع با سهراب شهید ثالث

مایکل جکسون درگذشت

مایکل جکسون، ستاره موسیقی پاپ آمریکا، در سن پنجاه سالگی درگذشت.

مایکل جکسون، پنج‌شنبه ظهر (۲۵ ژوئن) در محل سکونت خود در لس‌آنجلس دچار غش شد و در نهایت به دلیل ناراحتی قلبی حدود ساعت سه بعد از ظهر (به وقت لس‌آنجلس) در مرکز پزشکی دانشگاه کالیفرنیا درگذشت.

مایکل جکسون

یکی از مقام‌های فوریت‌های پزشکی به خبرگزاری به سی‌ان‌ان گفته‌است که به دلیل قوانین حفظ حریم خصوصی افراد، نمی‌تواند جزئیات زیادی را در این مورد شرح دهد.
لس‌آنجلس تایمز نیز از قول وی نوشته هنگامی که ماموران اورژانس به منزل مایکل جکسون رسیده‌اند او نفس نمی‌کشیده‌است.

سی‌ان‌ان همچنین گزارش کرده در زمان بستری شدن مایکل جکسون، ورودی‌های منتهی به مرکز فوریت‌های پزشکی بسته شده بود و حتا به کارکنان نیز اجازه ورود داده نمی‌شد. ویدئوهای ضبط شده از محل بیمارستان، تجمع دوستداران این خواننده محبوب آمریکایی در منطقه را نشان می‌دهد.

لس‌آنجلس تایمز به نامشخص بودن وضعیت دقیق مایکل جکسون در زمان مرگ اشاره کرده و این‌که پلیس در حال بررسی موضوع است.

درگذشت مایکل جکسون در حالی روی داد که وی کنسرت‌هایی در پیش داشت که تمام بلیت‌های آن‌ها پیشاپیش به فروش رفته بود.

یوری گلر، ‌از دوستان نزدیک مایکل جکسون به خبرگزاری‌ها گفته‌است که «مایکل در وضع جسمانی خوبی قرار داشت و به ورزش و تمرین مشغول بود و خبر درگذشت او کاملاً شوکه‌کننده است.»

مایکل جکسون را «سلطان پاپ» لقب داده‌اند و سبک آواز و رقص ویژه او، تعداد بیشماری از هنرمندان معاصر موسیقی پاپ را تحت تاثیر قرار داده‌است.

آلبوم تریلر (Thriller) او که بیش از ۴۱ میلیون نسخه فروش داشته، تا امروز پرفروش‌ترین آلبوم موسیقی جهان بوده‌است.

 تازه‌ترین فیلم «جوزپه تورناتوره» جشنواره ونیز را افتتاح می‌کند

شصت‌وششمین جشنواره فیلم ونیز با فیلم باریا تازه‌ترین ساخته جوزپه تورناتوره کارگردان صاحب اسکار ایتالیایی آغاز می‌شود.
به گزارش «پایگاه خبری فیلم کوتاه» به نقل از اسکرین‌دیلی، این فیلم با بودجه 30 میلیون دلاری یکی از پرهزینه‌ترین فیلم‌های ساخته شده در ایتالیا است.
فرانچسکو شانا و مارگارت مید ستاره‌های جدید این فیلم هستند و در کنار آنها 200 بازیگر شامل مونیکا بلوچی و رائول بووا نیز حضور دارند.
تورناتوره که در سال 1990 اسکار بهترین فیلم خارجی را برای سینما پارادیزو به دست آورده، فیلم تازه‌اش را اتوبیوگرافی نمی‌داند؛ اما معتقد است این فیلم خیلی شخصی‌تر از سینما پارادیزو است.
جوزپه تورناتوره باریا را در دو نسخه یکی با لهجه محلی سیسیلی برای پخش در آن و دیگری را به زبان ایتالیایی برای پخش در سراسر ایتالیا و جهان آماده کرده است. عنوان فیلم تلفظ سیسیلی شهر «باگریا» زادگاه تورناتوره است.
شصت‌وششمین جشنواره ونیز  از 2 تا 12 سپتامبر در ونیز برگزار می‌شود و باریا علاوه بر نمایش افتتاحیه در بخش مسابقه نیز حضور دارد.

نام جاوید وطن
صبح امید وطن
جلوه کن در آسمان
همچو مهر جاودان
وطن ای هستی من

شور و سرمستی من
جلوه کن در آسمان
همچو مهر جاودان
بشنو سوز سخنم
که همآواز تو منم
همه جان و تنم
وطنم، وطنم، وطنم، وطنم

بشنو سوز سخنم
که نوا گر این چمنم
همه جان و تنم
وطنم، وطنم، وطنم، وطنم
همه با یک نام و نشان
به تفاوت هر رنگ و زبان
همه با یک نام و نشان
به تفاوت هر رنگ و زبان
همه شاد و خوش و نغمه زنان
ز صلابت ایران جوان
ز صلابت ایران جوان
ز صلابت ایران جوان

سرقت دفترچه طراحی پیکاسو

دفترچه‌ای از طرح‌های متعلق به پیکاسو، هنرمند بزرگ اسپانیایی که در موزه پیکاسو پاریس نگهداری می‌شد، به سرقت رفت.

به گزارش رویتر، این دفترچه که شامل ۱۳ طرح از پیکاسو بود، بالغ بر هشت میلیون یورو قیمت داشت.

به گفته پلیس فرانسه، این سرقت نیمه شب گذشته انجام شد و هیچ علائمی از شکستن در موزه و یا ورود سارقان به درون آن دیده نشده است.

پلیس فرانسه دستور بستن موزه را داده است و تحقیقات پیرامون این سرقت همچنان ادامه دارد.

این نخستین بار نیست که آثار پیکاسو به سرقت می‌رود. در سال ۲۰۰۸ نیز چهار اثر ارزشمند پیکاسو از موزه سن پائولو به سرقت رفت.

همچنین در سال ۲۰۰۷، سارقان، دو تابلوی نقاشی پیکاسو از مجموعه دارایی‌های نوه پیکاسو را به سرقت بردند.

شکایت سالینجر از یک نویسنده آمریکایی

جی‌دی سالینجر نویسنده برجسته آمریکایی و خالق رمان مشهور«ناتور دشت»، از نویسنده رمانی با عنوان «۶۰ سال بعد: رفتن به درون دشت» به دادگاه شکایت کرده است.

این رمان که نویسنده آن جی‌دی کالیفرنیاست، ظاهرا دنباله داستان «ناتور دشت» است و قرار است در ماه سپتامبر آینده در سوئد منتشر شود.

به اعتقاد سالینجر، این رمان، کپی‌رایت او را نقض کرده است و به همین دلیل وی روز گذشته از قاضی دادگاهی در منهتن نیویورک خواست جلوی انتشار آن را بگیرد.

اما به گفته وکیل نویسنده کتاب «۶۰ سال بعد...»، این رمان، هجو رمان سالینجر نیست یا قصد نقد آن را ندارد، بلکه اثری کاملا مستقل است.

جی‌دی سالینجر بیشتر به خاطر داستان‌های کوتاهش معروف است و «ناتوردشت» تنها رمانی است که از او در سال ۱۹۵۱ منتشر شده است؛ رمانی که در زمان خود به خاطر رویکرد انتقادی‌اش به ارزش‌های اخلاقی حاکم بر جامعه آمریکا بسیار غیرمتعارف بود و نام سالینجر را به سر زبان‌ها انداخت.

سالینجر از دهه ۵۰ تا‌کنون از دید عموم خود را مخفی کرده و از آن هنگام تا امروز از ظاهر شدن در مکان‌های عمومی، شرکت در مراسم ادبی و فرهنگی و انجام مصاحبه با روزنامه‌نگاران خودداری می‌کند.

در طول سال‌های گذشته، روزنامه‌نگاران زیادی سعی کردند تا با او تماس گرفته و گفتگو کنند، اما هر بار با رفتار تند و پرخاش‌گرانه سالینجر مواجه شدند.

تام لئونارد نویسنده مجله اسپکتیتر(Spectator) آخرین روزنامه‌نگاری بود که چندی قبل به سراغ سالینجر رفت، اما او نیز همان‌طور که انتظار می‌رفت با اعتراض و امتناع وی از انجام مصاحبه مواجه شد.

کناره‌گیری کیدمن از فیلم وودی آلن

نیکول کیدمن ستاره سرشناس سینما که قرار بود به زودی بازی در فیلم جدید وودی آلن را آغاز کند، به خاطر بازی همزمانش در فیلمی دیگر، مجبور شد از آن پروژه کناره‌گیری کند.

با کنار رفتن کیدمن از این فیلم وودی آلن، لوسی پانچ، ستاره جوان و نوظهور بریتانیایی به جای او برگزیده شد.

نیکول کیدمن

لوسی پانچ تا کنون در فیلم‌هایی چون «پاسبان شهوتی»، «الا افسون‌شده» و سریال تلویزیونی «کلاس» بازی کرده است.

لوسی پانچ

در فیلم جدید وودی آلن که به زودی فیلمبرداری آن در لندن آغاز خواهد شد، آنتونی هاپکینز، آنتونیو باندراس، نیامی واتز، فریدا پینتو و جاش برولین بازی می‌کنند.

هنوز نامی برای این فیلم انتخاب نشده است.

الن رنه، کارگردان فرانسوی، (عینک سیاه به چشم)، بهمراه بازیگران فیلم علف های وحشی.
(عکس: رویترز)

نوزده سال بود که "آلن رنه"، کارگردان 86 ساله فرانسوی به فستیوال "کن" نیامده بود. امسال او با "علف های وحشی" به بخش مسابقه ای شصت و دومین فستیوال "کن" باز می گردد و فیلمی ارائه می دارد که نیم ساعت اولش جذاب است اما کم کم ظاهرأ رشته داستان از دست کارگردان خارج می شود وبخش دوم و پایان بی نهایت ضعیف آن تماشاگر را ناخشنود از سینما بیرون می راند.

داستان این فیلم که برگرفته از رمانی است به نام "اتفاق"، ماجرای دزدیده شدن کیف دستی یک زن توسط یک جیب بر و سپس پیدا کردنش توسط یک مرد مسن در پارکینگ یک فروشگاه بزرگ را به تصویر می کشد. این ماجرا به درازا می کشد و عشقی تشریح ناپذیر به وجود می آورد. "علف های وحشی" که فیلمی است دربارۀ جستجوی تمنا، می تواند ماجرای زندگی بسیاری باشد که دیگر میلی به چیزی ندارند و یک اتفاق معمولی در آن ها تمایل به زیستن به وجود می آورد. گرچه این فیلم تماشاگر را چندان ارضاء نمی کند، اما نباید فراموش کرد که "آلن رنه"  از سینماگران بسیار مطرح فرانسه است که آثاری فراموش نشدنی به این سینما ارائه کرده است.

"آلن رنه"  که در سال 1980 جایزۀ ویژه داوران "کن" را برای فیلم خود "عموی ساکن آمریکا" ربوده بود، در 12 سالگی اولین دوربین کداک خود را برای عید کریسمس از پدرش دریافت کرد. او در سال 1943 مدرسۀ سینما را به پایان رساند و به ساختن فیلم هائی در مورد نقاشی و هنر پرداخت. در سال 1954 جایزۀ "ژان ویگو" را برای فیلم "مجسمه ها هم میمیرند" ربود و در سال 1956 همین جایزه را برای "شب و مه" ربودکه مستند تکان دهنده ای است در مورد دستگیری یهودیان و اعزام آن ها به اردوگاههای مرگ.

در سال 1959، اولین فیلم بلند او "هیروشیما، عشق من"، تأثیر عمیقی بر سینمای فرانسه گذاشت. این اثر به دو صورت عمل کرد، یکی از طریق موضوعش که اثرات مخرب جنگ را از ورای یک داستان عشقی نشان می داد. دیگر این که گویش سینمائی بسیار نوئی در زمینه سینما به کار می برد.

خاطرات و حفظ آنها در این فیلم و در فیلم های بعدی "آلن رنه" از جمله "سال آینده در مارین باد" که جایزۀ شیر طلائی ونیز را ربود، از دلمشغولی های مهم این کارگردان به شمار می آیند. فهرست فیلم های او طولانی است و آخرین آنها پیش از "علف های وحشی"، فیلم "قلب ها" بود  که جایزۀ بهترین کارگردانی را در فستیوال فیلم ونیز سال 2006 را بورد.

سیاوش شاملو درگذشت

سیاوش شاملو، فرزند احمد شاملو صبح امروز دوشنبه، در سن ۶۱ سالگی بر اثر بیماری سرطان درگذشت.

به گزارش خبرگزاری فارس، آیدا سرکیسیان همسر احمد شاملو خبر درگذشت سیاوش شاملو را تأیید کرده است.

عسگر پاشایی وکیل خانواده شاملو نیز با تائید این خبر به این خبرگزاری گفت که سیاوش شاملو «مدت‌ها از بیماری سرطان پیشرفته رنج می‌برد.»

مراسم تشییع پیکر وی چهارشنبه هفته جاری ۹ صبح از مقابل منزلش در خیابان نفت تهران برگزار خواهد شد.

سیاوش شاملو متولد ۱۳۲۷ خورشیدی بود که چندی پیش در مزایده‌ای، اموال پدرش (احمد شاملو) به وی رسیده بود.

وی در زمان حیاتش با آیدا سرکیسیان، همسر احمد شاملو بر سر میراث بر جای مانده از پدرش، اختلاف حقوقی داشت.

سیاوش شاملو یکی از بازیگران فیلم «سربازان جمعه» به کارگردانی مسعود کیمیایی هم بود.

آیدا سرکیسیان در پیامی خطاب به خانواده شاملو که در وب‌سایت رسمی شاملو منتشر شده، نوشته است: «درگذشت سیاوش شاملو(ی) گرامی، پسر ارشد زنده‌یاد احمد شاملو را از صمیم قلب به شما تسلیت عرض می‌کنم. از جایی در این جهان بین غیبت و حضور برایتان شکیبایی و آرامش طلب می‌کنم، مرا نیز در غم خود شریک بدانید.»