ژوزه ساراماگو، خالق «کوری»، درگذشت

 

آکادمی علوم و هنرهای سینمایی، لیست اولیه فیلم‌های غیرانگلیسی‌زبان جوایز اسکار را اعلام کرد.
به گزارش «پایگاه خبری فیلم کوتاه» به نقل از اسکرین‌دیلی، 9 فیلم به لیست اولیه جایزه اسکار بهترین فیلم غیرانگلیسی‌زبان راه یافته است.
روبان سفید ساخته میشائل هانکه از آلمان، یک پیام آور به کارگردانی ژاک اودیار از فرانسه، شیر اندوه ساخته کلودیا یوسا از پرو، راز درون چشمان آنها ساخته خوان خوزه کامپانلا از آرژانتین، سامسون و دلیله ساخته وارویک تورنتن از استرالیا، دنیا بزرگ است و رستگاری گوشه‌ای در کمین ساخته استفان کوماندارف از بلغارستان، عجمی ساخته اسکندر کوپتی و یارون شانی، کلین ساخته ارمک تورسونوف از قزاقستان و زمستان در دوران جنگ ساخته مارتین کولهوفن از هلند در فهرست اولیه اسکار قرار گرفتند.
این فیلم‌ها از میان 65 فیلم واجد شرایط برای حضور در بخش بهترین فیلم غیرانگلیسی ‌زبان جوایز اسکار امسال انتخاب شدند.
از میان 9 فیلم راه‌یافته به لیست اولیه نامزدهای این بخش، شش فیلم را یک هیات شامل چند صد عضو آکادمی مستقر در لوس آنجلس انتخاب کردند و سه فیلم دیگر را کمیته اجرایی بخش فیلم غیرانگلیسی‌زبان آکادمی برگزیدند.
نامزدهای هشتاد و دومین دوره جوایز اسکار دوم فوریه معرفی و مراسم اهدای جوایز هفتم مارس در کداک تیه‌تر لوس آنجلس برگزار می‌شود.

اریک رومر، از آخرین بازماندگان موج نو فرانسه، درگذشت

اریک رومر

نامزدهای گلدن گلوب مشخص شدند

هشتمین جشنواره ی سینمای ایران در تبعید

به آگاهی سینماگران مستقل می رسانیم : آخرین مهلت ثبت فیلم برای شرکت در هشتمین جشنواره ی بین المللی سینمای ایران در تبعید که از هشتم تا یازدهم آوریل دو هزار و ده، در پاریس و به مدت چهار روز، برگزار می شود بیست و دوم دسامبردو هزار و نه، تعیین شده است.

 برای دریافت فرم ثبت نام و اطلاعات بیشتر با ای میل:

artenexil@free.fr

و یا تلفن 16 20 42 45 01

شهرام شیدایی ...خانه‌ای که سوخت...یادش گرامی

 می شمارد

بر سپیده ضربه های چاقو را

خیال سنگی، شهر،

وقتی که بال بر بلاد کلاغ می‌زنم

چشم من از مضراب

می‌ریزد و  گوشم

چند قطره خون می‌شود

کی غبار از جای خالی بر می‌دارد ؟

                                                يداله رويائي      

                                          پاریس ، تابستان ۱۳۸۸

ضلع سوم ِ دیدن

يدالله رويايي 

 

پارسی‌‌های قدیم می‌‌گفتند، چشمی که می‌‌نگرد نوری به آنچه می‌‌نگرد می‌‌دهد. یعنی آنچه نگاه می شود نورش را در نور آنکه نگاه می کند می‌‌ریزد: دو نور از دو سو، هر دو در نیمه راه به هم میرسند (نوری از نگریده، نوری از نگران). دیدن و دیده شدن، هر دو در نور ِهم یک "دیدن دیگر" می‌‌آفرینند. این "دیدن دیگر" یک دیدن نامرئی است، یک دیدن ِندیدنی.تصادفی، تصادمی. ما باید این سومین‌ را کشف کنیم، شکار کنیم، هم در ذهن هم در زبان.
زرتشت این مبادلهٔ نور را، نور دو "دیده" را، انسانی‌ می‌‌دانست : نوردیده(چشم) و نوردیده(مفعولِ دیدن). برای او این مبادلۀ نور درحیوان صورت نمی‌‌گرفت. صورت، مخصوص انسان است. صورتِ انسان است که در برخوردِ این دو نور ترسیم می‌‌شود. چهره فقط در برابر چشم است که چهره است، در برابر دیده، و در مبادلۀ دیدن. خارج از این حالت هیچ چهره‌ای چهره نیست. انسان هم به خاطر چهره‌اش انسان است (لویناس). و چهره، انسانی‌ است. صدایش از روبرو می‌‌آید، نگاهش از روبرو می‌‌آید، و چهره چیزی جز روبرو نیست. که دیده وری می‌‌کند، که دیده رانی می‌‌کند. زیبا‌ترین چهره‌ها روبرو‌ترین چهره هاست. انسان وقتی‌ برمی خیزد انسان است. انسان خوابیده انسان نیست. خواب آدمی‌ خواب چهرهٔ اوست. خواب ِ صدا و خواب ِ نگاه اوست. و در خواب این دو، تمام چیزهای دیگر او بیدارند. در همین بیداری است که حیوانی می‌‌شود، که حذفِ چهره می‌‌کند، ومی‌‌کُشد
پارسی‌‌ها زبانشان را با کشف همین دیدن ِسوم‌ غنی می‌‌کردند، و از همان جا زبانشان را زبان شعر می‌‌کردند، زبانی در داخل زبان می‌‌ساختند. و اهورا، شاید به وام از من، می‌‌گفت : زبانت را، زرتشت، روی زبانت بگذار(سنگ زرتشت 
آنها ازدیدن و دیده شدن یک دیدن ِسوم بیرون می کشیدند ( ضلع سوم می ساختند) که نه دیگر "دیدن" بود و نه "دیده شدن" بود. مکعبی بود که هرسه را در خود داشت، که عصارۀ "نگاه" بود. کعبه بود، غرض و غایت بود. غایتِ چیزی هیچوقت خودِ آن چیز نیست. چرا فعل امر دیدن" ببین" است؟ که هیچ طنینی از حروفِ این درحروفِ آن نیست. یعنی‌ فعل دیدن غیر از نون مصدری‌اش (که مال خودش نیست) هیچ حرف دیگری از خود به محصولِ ِخود(ببین) نداده است، و "ببین" میراثی از تبار خود با خود ندارد. سفارش اهوراهم به زرتشت این بود که از دیدن "دیدنی دیگر"  برآر!ا

در زبان‌های دیگر، فعل امر دیدن از دیدن مشتق می‌‌شود جز در فارسی ِ ما که "دیدن" در وجه امر خودش، می‌‌خواهد "بینیدن" باشد : یعنی ببین، بجای "بدین" . چرا وقتی‌ از چیدن "می‌‌چینم" می‌‌آید، نباید از دیدن "می‌‌دینم" بیاید؟ ونمي‌آيد ! "می‌‌بینم" می آید چونکه دیدن برای آنها، پارسی‌ ها، اهمیتی عظیم داشته است. پرسید
   پس آنکه می‌‌دیند نمی‌‌بیند؟ -

         شاید عکس آن درست تر بوده است، یعنی‌ آنکه می‌‌بیند، نمی‌‌دیند-
طبعا

پرویز مشکاتیان درگذشت

پرویز مشکاتیان استاد سنتور ایران در سن ۵۴ سالگی بر اثر ایست قلبی در منزلش در تهران درگذشت.

زمان مرگ این هنرمند، آن‌طور که خبرگزاری‌های مهر و فارس گزارش کرده‌اند، صبح امروز دوشنبه بوده است.

زمان تشییع جنازه این هنرمند فقید هنوز اعلام نشده است.

پرویز مشکاتیان ۲۴ اردیبهشت ۱۳۳۴ خورشیدی در نیشابور به دنیا آمد و در میان اهالی هنر و مردم، به عنوان آهنگساز، موسیقی‌دان، نوازنده سرشناس سنتور، استاد دانشگاه و پژوهشگر شناخته می‌شد.

مشکاتیان فعالیت هنری خود را در شش سالگی نزد پدرش حسن مشکاتیان که استاد سنتورنوازی و آشنا با ویولن و سه‌تار بود، آغاز کرد.

پرویز مشکاتیان

وی در سال ۱۳۵۳ وارد دانشکده هنرهای زیبا در دانشگاه تهران شد.

مشکاتیان، ردیف میرزا عبدالله را نزد نورعلی برومند و داریوش صفوت و مبانی موسیقی ایرانی را نزد اساتیدی چون محمدتقی مسعودیه، عبدالله دوامی، سعید هرمزی و یوسف فروتن فراگرفت.

او از سال ۱۳۵۸ تا سال ۱۳۶۷ با محمدرضا شجریان همکاری داشت که نتیجه این همکاری، آثار ماندگاری چون «بیداد، آستان جانان، سِرّ عشق، نوا و دستان» بود.

در کارنامه کاری پرویز مشکاتیان، همکاری با خوانندگانی چون علی جهاندار، ایرج بسطامی، حمیدرضا نوربخش، علی رستمیان و دیده می‌شود.

ونیز

شیر طلایی شصت‌وششمین جشنواره بین‌المللی فیلم ونیز به فیلم لبنان ساخته ساموئل مائوز رسید.
به گزارش «پایگاه خبری فیلم کوتاه» این فیلم داستان حمله اسرائیل به لبنان در سال ۱۹۸۲ را از منظر سرنشینان یک تانک اسرائیلی روایت می‌کند.
زنان بدون مردان ساخته شیرین نشاط کارگردان ایرانی مقیم آمریکا شیر نقره‌ای ونیز را از آن خود کرد. این فیلم همچنین مورد تقدیر ویژه یونیسف قرار گرفت.
تهرون ساخته نادر تکمیل همایون دیگر فیلمساز ایرانی حاضر در این دوره جشنواره جایزه هفته منتقدان ونیز را از آن خود کرد.
کالین فیرت بریتانیایی جایزه بهترین بازیگر مرد را برای فیلم یک مرد مجرد به کارگردانی تام فورد به دست آورد و جایزه بهترین بازیگر زن به کسهینا راپورت روسی برای فیلم لادوپیا اورا رسید.
جایزه ویژه هیات داوران ونیز نصیب فاتح آکین برای کمدی آشپزخانه روح شد و تاد سولوندز برای فیلم زندگی در زمان جنگ جایزه بهترین فیلمنامه را به خانه برد.
جایزه بهترین مشارکت فنی به فیلم آقای هیچکس از فرانسه اهدا شد و جایزه انریکو فولچینونی برای فیلم ستوان بد به ورنر هرتزوگ رسید.
فیلم چینی 1428 جایزه بهترین مستند را گرفت و شیر طلایی بهترین فیلم کوتاه ونیز به فرزند ارشد محصول مشترک آفریقای جنوبی و آمریکا اهدا شد.
همچنین مایکل مور برای آخرین مستندش سرمایه‌داری: یک داستان عاشقانه شیر طلایی بخش جنبی ونیز را از آن خود کرد.

^{شفيعي كدكني رهسپار آمريكا شد}

^{پيش از شما}

^{به سان شما}

^{بيشمارها}

^{با تار عنكبوت}

^{نوشتند روي باد}

^{كين دولت خجستهٔ جاويد زنده باد}

 ميترا فراهانی

بهجت صدر آب دريا را می‌بوسيد
 

من بهجت صدر نقاشم. از ناچاری به نقاشی روی نیاوردم.
از امکانات نمایشگاه‌های دنیا به‌خاطر فروش نفت استفاده نکردم.
طبیعت بیشتر از انسان‌ها برایم کشش داشت. به پرتگاه‌ها رفته‌ام اما سقوط نکردم.
وابستگی دینی را در جوانی با چرخاندن کره کنار گذاشتم.
در آپارتمانی با مبل‌های ناراحت مارک دار زندگی می‌کنم.
لباس‌هایم بیشتر سیاه است. هنر باعث جدایی از دخترم نشد.
سفر زیاد کردم و از سنگلاخ ها گذشتم، گاهی سنگ ریزه‌ها آزارم می‌داد.
 

هنگام ساختن فیلم «بهجت صدر، 'زمان معلق'»، بدلیل علاقه بهجت صدر برای رهایی و نیستی در آب، بر آن شدیم تا پلان پایانی فیلم، صحنه ای باشد از شنا کردن او در دریا وحرکت او به سمت افق. اما با وجود هیجان بهجت صدر برای گرفتن این نما امکان آن فراهم نشد. چراکه بسته شدن فیلم مصادف شد با اواخر فصل پاییز و سردی هوا.
بی خبر از آنکه ۳ سال بعد بهجت صدر خود این پلان را کارگردانی خواهد کرد. این پلان چهار روز پیش، با چشمان دخترش میترا حنانه تصویر برداری شد. میترا(حنانه) می‌گوید، قبل از رفتن داخل آب، مشتی از آب دریا را بوسید!
آیا بهجت صدر برای دادن 'کات' گرفتار ثانیه‌ای فراموشی شد و یا لحظه‌ای تردید؟ و یا قلب ضعیفش از ۸۵ سال جنب و جوش او به ستوه آمد و قبل از هر تصمیمی ایستاد؟
آن روز بالاخره ، بهجت صدر، نمادی از حرکت، ایستاد.
برایم غیر قابل باور است. بهجت صدر آرام و بدون تحرک؟ تا قبل از انتقال او به قبرستان پرلاشز، همچنان امیدوار بودم، نيمه شب برخيزد، همچون گنجشکی سر خود را به هر سو تکان دهد، با سرعت به آشپزخانه رفته تکه کیکی بخورد، چراغ سالن را روشن کند و بساط نقاشی‌اش را براه. نقاشی نه برای 'خلق هنر ' ، که برای درمان بی تابی‌های شبانه. مدت‌ها بود دیگر باوری به نقاشی نداشت. سطح بوم برای دانسته‌ها ، تجربیات و دیوانگی‌هایش کوچک بود و حقیر. او به دنبال خلق اثر در رفتارهای روزمره‌اش بود، در نگاه پر ظرافت و پر طنزش به زندگی و قلدری‌هایش در برابر مرگ.

پدیده خستگی ناپزیری که با قدرت، اطرافیان را به حرکت پا به پای خود وامی‌داشت و گاه با شیطنت و هوشمندی آنها را به بازی می‌گرفت. از صراحت در بیان دریغ نمی‌کرد و گهگاه با رک‌گویی‌هایش قدرت خود را به آزمون می‌گذاشت. اطرافیان بهجت صدر دو دسته بودند: دسته‌ای که از دور شیوه زندگی او، کار و سرزندگی‌اش را ستایش می‌کردند، اما با احتیاط ، از افتادن به دام زورگویی‌های او اجتناب کرده و به تحسین او از دور بسنده می‌کردند.
دسته‌ای دیگر، چشم بر خودمحوری‌های او می‌بستند و به نگاه واقع گرا و متفاوت او، هوش آزاردهنده‌اش و دیوانگی‌های بی بدیل او معتاد بودند و او را پیوسته می‌طلبیدند. بهجت صدر اگر حاضر بود، ستاره جمع بود و اگر غایب، نقل مجلس ‌(اما چه امروز سخت است در غیاب او سخن گفتن).
او حضوری پر رنگ داشت که برای زنده و متفاوت بودن، خود به آن رنگ بیشتری می‌داد.
هراز گاه از او می‌خواستم نظری به نقاشی‌های تمام شده‌ام بیندازد. همیشه برایم لحظات متاثر کننده‌ای بود. بهجت صدری که دائم با پوزخند و جملات نیشدار فعل نقاشی کردن را به مسخره می‌گرفت، انگاری در لحظه دیدن کار شخص دیگری بود. جلوی نقاشی می‌ایستاد. لحظه‌ای سکوت می‌کرد(تنها لحظات نادری که سکوت می‌کرد!). انگشت اشاره‌اش را به سمتی می‌گرفت. در برابر چشمان ناباورم، به نقطه‌ای از تابلو اشاره می‌کرد. درست قسمتی از تابلو که مدتها با آن درگیر بوده و دست آخر، با راه حلی به خیال خود هوشمندانه آن را پنهان کرده بودم! بعد از اینکه با چشمان تیزبین‌اش دست بر روی نقطه ضعف‌هامی‌گذاشت، با جمله‌ای کوتاه، نسخه‌ای نیز پیچیده به دستم می‌داد.
من آشفته از ناتوانایی خود، حیران از شناخت او از قوانین زیبایی شناسی، آن لحظه در برابر خود، بهجت صدر، پیشکسوت و استاد هنر دانشگاه تهران را می‌دیدم. عنوانی که شاید بارها در زندگی روزمره با او فراموش می‌شد. این شناخت او از زیبایی‌شناسی برایم همیشه حیرت‌انگیز بود و جزو جذابیت‌های او. این قوانین، چشمان تیزبین او را تنها در چهارچوب بوم به نقد وانمی‌داشت، از حساسیت به طرز لباس پوشیدن اطرافیان گرفته تا چیدمان منزل و یا کوچکترین لکه و فرمی در محیط او را به عکس‌العمل وامی‌داشت، و چه درست...
بهجت صدر با وجود ۵۰ سال اختلاف سن، اما بسیار جوان‌تر از من می‌نمود، دیوانه هوشمندی که به دیوانگی می‌بالید و از هر قانونی گریزان بود. مگر قوانینی که خود برای زندگی وضع می‌کرد. ۳ سال پیش در موزه هنرهای معاصر تهران نمایشگاهی داشت.
در کادر این نمایشگاه جلسه سخنرانی با حضور آقای مجابی درباره بهجت صدر ترتیب داده شده بود... بهجت صدر تا مدتها بعد با هیجان از آن روز سخن می‌گفت. چرا که هنگام سخنرانی تمام صندلی‌های سالن خالی بود و این او را هیجانزده می‌کرد.
می‌گفت: ای کاش از این واقعه فیلمی گرفته بودی، چقدر از لحاظ محتوا و فرم زیبا بود!! تمام سالن خالی بود! ردیف صندلی‌های خالی! و مجابی درباره‌ام سخن می‌گفت!
سخت می‌شد با او مقابله کرد. با او که همیشه سعی می‌کرد غافلگیر کند. در دوستی‌مان، همیشه او سواره بود و من پیاده؛ و من همیشه به این امید که بالاخره روزی زور من بر او خواهد چربید. اما دست آخر همیشه من 'مات' بودم و او برنده... روزی هنگام رفتن از آتلیه‌ام، دو بوم سفیدی را که چشمش را گرفته بود به او دادم. لحظه‌ای بعد، نگاهش بر روی کاغذ بافت‌داری در گوشه اتاق برق زد. انگاری آن کاغذ فقط برای تحمل فشار کاردک‌های بهجت صدر درست شده بود. برای بيدار کردن هوس نقاشی در او، و پرت کردن حواسش از مرگ (حد اقل برای یک روز)، با بدجنسی کاغذها را جلویش نمایش داده و به او گفتم: هیچ کدوم رو بهتون نمی‌دم. اول بوم‌ها رو نقاشی کنید، بعد اینها رو می‌دم.
خونسرد نگاه کرد. با تمسخر سری تکان داد و گفت: یه زمانی فیل تو ... موش می‌ذاشت، حالا موش تو ... فیل می‌ذاره.
کاغذها را داخل پاکتی گذاشتم و او آنها را با خود برد.
از جذابیت‌های دوستی با بهجت صدر، رفاقت و همنشینی با مرگ بود. همنشینی که به او جسارت زندگی می‌داد. هرچند حضور دائم مرگ در مکالمات روزمره دلیل عشق او به زندگی بود، اما چه بسيار بود لحظه‌های بی‌شماری که به مرگ قرابت بیشتری پیدا می‌کرد تا با زندگی. شاید آن تردید و بی‌قراری که سال‌ها برای سکونت بین تهران و پاریس داشت حالا بین مرگ و زندگی پیدا کرده بود. هر روز صبح این قبیل مکالمات با او، صدای دو رگه ناشی از خواب مرا صاف می‌کرد:
ب:  الو.
م:  سلام.
ب: چی کار کنم؟
م: چی رو؟
ب: بمیرم.
م: بزارین برم مسواک کنم بیام. یه راهی پیدا می‌کنیم.
ب: برم تو سن(رودخانه سن )؟
م: تو سن که نمی‌شه... شنا بلدین!
ب: خوب همین دیگه. چون شنا بلدم، نمی میرم(خنده)!

روز ۲۵ خرداد، پس از انتخابات، هوای ملت و وطن به سرم زد و بعد از دو سال و اندی دوری،تصمیم به بازگشت به تهران گرفتم. نزد بهجت صدر رفتم و با بدجنسی خبر سفر فردا را به او دادم. از کوره در رفت،
ب: - خوب، احمقی!(با نیشخندی عصبی) اصلا حالم بد می‌شه وقتی شما آدم‌های ساده با بازی‌های سیاسی سرتون گرم می‌شه...
م:- این سیاست نیست ، تعصب آدمه نسبت به وطنش. می‌خوام برم.
ب:- برو! حالا ببین! آدم‌های احمقی که گول سیاست رو می‌خورن چطور آخر مضحکه می‌شن.
م: - اصلا با من راجع به این داستان‌ها بحث نکنین، دعوامون می‌شه.(از هفته قبل از انتخابات دائما هیجانات مرا به تمسخر می‌گرفت) بعد هم اصلا چه ربطی به این داستان‌ها داره ! من دلم واسه تهرون تنگ شده.!
خداحافظی سریعی کردم. در راهرو، جلو آسانسور ایستاده بودم و او در درگاهی، با چشمانی وحشت زده مرا می‌نگریست. با وجود غم سنگین و نگرانیِِ دور شدن از او، احساس می‌کردم بالاخره روزی رسید که زور من به او چربید! در درگاهی این پا و آن پایی کرد و گفت:
ب: - دیگه منو نمی‌بینی.
م:- نه بابا. می‌آین تهرون، ملاقاتی‌م اوین.
ب: - مزخرف نگو(عصبی) ! بی‌خود خودت رو گنده نکن! همه اینها اداست. هیچکی کاری به کار تو نداره.
م:- خوب پس اگه من رو نمی‌گیرن، شما هم نمی‌میری!
دکمه آسانسور را به کرات زدم تا قبل از ترکیدن بغض، خود را به داخل آسانسور پرتاب کنم. در نهایت حرف هردو ما درست از آب در آمد. من بلافاصله بعد از ورود به تهران، به اوین رفتم و بهجت صدر ترک ما گفت. این بار هم زور او بود که به من چربید و بازنده من بودم. این او بود که به سفر رفت و مرا غافلگیرانه تنها گذاشت.
بهجت صدر زنی بود زورگو. آنطور که می‌خواست زندگی کرد. متفاوت از همه. دست آخر به مرگ نیز زور گفت و آنطور که می‌خواست رفت، و چه زیبا...
برای میترا حنانه، نرمین صادق، نیما سلیمانی، آزیتا سعیدی، سیما و مجید کنی و مرجان وحید غمگینم..

وزیر ارشاد چیست؟

وزیر ارشاد که باید باشد؟

وزیر ارشاد که می تواند باشد؟؟

وزیر یعنی چه؟

ارشاد کدام است؟

سالروز در گذشت بامداد شعر ایران

با من بنشین

جمجمه ها بر بالش مهربان ترند،

سلامی دوباره

خسرو خان شکیبایی